نقل از یک مجله ادبی که مدتی قبل خوانده ام :

همسرم را ديدم كه به چشمان منتظر پسرمان نگاهي كرد، چند

لحظه خاطراتش را مرور كرد، سپس قلم را برداشت و پشت برگه

صورتحساب پسرمان اين عبارت را نوشت:

" بابت سختي 9 ماه بارداري كه در وجودم رشد كردي : هيچ.

بابت تمام شب هايي كه بر بالينت نشستم و برايت دعا كردم : هيچ.

بابت تمام زحماتي كه در اين چند سال كشيدم تا تو بزرگ شوي : هيچ.

بابت غذا، نظافت تو و اسباب بازي هايت : هيچ.

بابت................... : هيچ.

و اگر تمام اين ها راجمع بزني خواهي ديد كه هزينه‌ی عشق واقعي

من به تو هيچ است."

وقتي پسرمان آنچه را كه مادرش نوشته بود خواند، چشمانش پر از

اشك شد و در حالي كه به چشمان مادرش نگاه مي‌كرد، گفت

مامان...دوستت دارم.

آنگاه قلم را برداشت و زير صورتحساب نوشت: " پرداخت شد! "