روز شنبه ۴/۳/۱۳۸۷ برای اولین بار بچه ها رو بردیم سینما

جدا از فیلم که بعد از این همه سال که فیلمی برای بچه ها ساخته نشده کاش این یکی هم ساخته نمیشد محیط اونجا براشون خیلی جالب بود اونم سینما

آزادی که باب دل بچه هاست با اون همه پله برقی

کیارش حدود 4 – 5 ماهی  میشه رفته به کلاس بالاتر

همیشه از این حس که بهش بگی چقدر مرد بزرگ و قوی ای  شدی  

خیلی خوشحال و راضی میشه بنابراین رضایت بیشتری داره

جشن الفبا و لوح فارغ التحصیلی و کارنامه کیانا در اولین سال تحصیل

همین دیروزبود که دختر نازم با ذوق و شوق فراوون قدم به خونه ی

جدیدش گذاشت و صفحه ی مهم و پر مطلب دیگری از زندگیش رو ورق زد و

تو نوشتن این صفحه معلم عزیز و مادربزرگ مهربون در کنار سعی و تلاش خودش خیلی

کمک کردن.

کیانا تا من از سر کار برم خونه ی مامان اینا تکالیفشو انجام میده و امسال تمام زحماتش رو

دوش مامان و خاله مهربونش بود. 

روز یک شنبه ۲۹/۲/۱۳۸۷ کیانا آخرین دیکته ی کلاسیشو در اولین سال تحصیلش

 نوشت .

موضوع دیکته درد دلهای معلم بود با شاگرداش که متن دیکته رو اسکن

کردم و ادامه مطلب گذاشتم.